Elez Biberaj: Protests break the myth of Rama's unlimited power, Albania is entering a new political era
2026-06-10 10:08:00
TiranaPost
Analyst and former Voice of America director Elez Biberaj says that Albania is going through an important political moment, which he describes as a "civic awakening."
According to Biberaj, the protests launched for Zvërnec and Sazan have transformed into a broader movement against corruption, lack of transparency, and concentration of power.
Albania's civic awakening: One year after Rama's overwhelming victory, the illusion of invincibility is shattered.
A year after Prime Minister Edi Rama won a fourth consecutive term, Albania finds itself in a reality profoundly different from the triumphalist narrative he projected. The government that claimed unparalleled authority now faces the most sustained civic uprising in decades. What began as modest protests against foreign investment projects in Zvërnec and Sazan has morphed into a nationwide confrontation with a system that many Albanians see as unaccountable, exploitative, and fundamentally flawed.
The protests were sparked by concerns about the opaque terms of high-profile investments linked to Ivanka Trump and Jared Kushner. But the demonstrations are not a referendum on the Trump family, nor a rejection of foreign capital. Albanians have long welcomed investments that respect the country’s laws, the environment, and the public interest. What they reject is the way these projects were pushed forward: without transparency, without consultation, and without respect for environmental or property rights. The protests are not anti-Trump or anti-American; they are against kleptocracy.
For years, Rama governed as if political competition were a nuisance rather than a democratic necessity. Power became increasingly centralized. Parliament functioned as a formality. Cabinet changes were announced theatrically, with ministers learning of their appointments during public speeches. The ruling party’s internal life was reduced to loyalty and conformity. The opposition, fragmented and demonized, was treated as a nuisance, not a counterweight.
This concentration of authority created the illusion of stability. But it also produced a fragile system – one that could function effectively only as long as citizens remained passive. The protests have shattered this assumption. They have exposed the limits of a model of governance built on control and corruption, rather than consent and accountability.
Polemika mbi projektet në Zvërnec dhe Sazan nxori në sipërfaqe pakënaqësi më të thella. Shqiptarët kanë parë për vite se si tenderët publikë, kontratat e infrastrukturës dhe asetet strategjike u janë dhuruar rrjeteve të lidhura politikisht. Rastet e profilit të lartë të korrupsionit, si çështja Balluku dhe pasurimi i ministrave, zyrtarëve të lartë dhe familjeve të tyre, kanë përforcuar perceptimin për një elitë qeverisëse të mbrojtur nga llogaridhënia. Ndërkohë, qytetarët e zakonshëm janë përballur me paga të pandryshuara, kosto në rritje dhe shërbime publike në rënie. Gati një milion shqiptarë kanë emigruar në dy dekadat e fundit, një largim tronditës që pasqyron si vështirësitë ekonomike, ashtu edhe humbjen e besimit në drejtimin e vendit. Protestat janë, pjesërisht, një përgjigje ndaj këtij erozioni të gjatë të besimit.
Në vend që të angazhohej me shqetësimet e protestuesve, Rama ka zgjedhur një strategji përçmimi dhe talljeje. Ai i ka paraqitur demonstratat si anti-investime ose të manipuluara nga agjentë të huaj. Ai është tallur me protestuesit përmes spektakleve – batuta me pelikanë, përqeshje të inskenuara dhe nënkuptime se ata janë të keqinformuar ose jopatriotikë. Ai ka ringjallur spektaklin e tubimeve masive që kremtojnë përvjetorin e partisë së tij, duke evokuar mobilizimet performative të epokës së vonë komuniste. Ky reagim zbulon më shumë sesa mbrojtje politike. Ai pasqyron një stil qeverisës të mësuar me pandëshkueshmërinë dhe që e ka të vështirë ta kuptojë mospajtimin ndryshe veçse si sabotim. Është një përgjigje që e thellon, në vend që ta zgjidhë, krizën e legjitimitetit.
Ajo që e bën këtë kryengritje qytetare të jashtëzakonshme është përbërja e saj. Ajo nuk është e orkestruar nga një parti politike. Nuk drejtohet nga një ideologji e vetme. Është një koalicion studentësh, aktivistësh mjedisorë, pronarësh, punëtorësh, pensionistësh dhe profesionistësh të rinj. Shumë prej tyre ishin shkëputur prej kohësh nga politika, të bindur se pjesëmarrja kishte pak peshë. Tani ata janë në rrugë, të bashkuar nga bindja e përbashkët se Shqipëria nuk mund të vazhdojë në rrugën aktuale. Kërkesat e tyre janë të qarta dhe koherente: dorëheqja e Ramës; një qeveri teknike për të rikthyer besimin; shfuqizimi i ligjeve të miratuara për t’u përshtatur investitorëve pa konsultim publik; llogaridhënie për korrupsionin, përfshirë rastet e nivelit të lartë; dhe një model qeverisjeje i mbështetur në transparencë dhe sundim të ligjit.
Këto nuk janë kërkesa radikale. Ato janë pritshmëritë themelore të një shoqërie demokratike.
Për vite me radhë, jeta politike e Shqipërisë është karakterizuar nga dorëzimi. Qytetarët kanë parë institucionet të dobësohen, korrupsionin të thellohet dhe debatin publik të ngushtohet. Shumë arritën në përfundimin se asgjë nuk mund të ndryshonte. Protestat e kanë përmbysur këtë trajektore psikologjike. Ato i kanë rikthyer ndjenjën e veprimit një shoqërie të cilës për një kohë të gjatë i është thënë se pushteti është i palëvizshëm. Edhe pa një udhëheqës të vetëm apo strukturë formale, lëvizja ka arritur tashmë diçka të thellë: ka thyer magjinë e pathyeshmërisë që rrethonte sundimin e Ramës.
Fitorja dërrmuese e Ramës në vitin 2025 kishte për qëllim të çimentonte dominimin e tij. Në vend të kësaj, ajo përshpejtoi tejkalimin e kufijve të pushtetit, i cili tani ka provokuar rezistencë të gjerë. Mandati i tij, dikur i paraqitur si historik, ngjan gjithnjë e më shumë me një fitore pirrike – një fitore që solli kontroll afatshkurtër me koston e legjitimitetit afatgjatë. Edhe nëse ai i mbijeton krizës së menjëhershme, peizazhi politik ka ndryshuar në mënyrë të pakthyeshme. Qeveria nuk mund të mbështetet më te apatia publike. Opozita, ndonëse ende e fragmentuar, nuk është më kanali i vetëm i mospajtimit. Shoqëria civile, e margjinalizuar për një kohë të gjatë, është rikthyer në skenën kombëtare. Dhe brezi i ri, aq shpesh i përçmuar si i shkëputur, ka treguar se është i gatshëm të veprojë.
Në këtë moment, edhe komuniteti ndërkombëtar përballet me një zgjedhje: të mbetet vëzhgues i largët, apo të mbajë një qëndrim parimor në mbështetje të normave demokratike, integritetit institucional dhe llogaridhënies së vërtetë.
Protestat kanë hapur një derë, por ato ende nuk e kanë përcaktuar rrugën përpara. Shqipërisë i duhet më shumë sesa katarsis. I duhet një strategji gjithëpërfshirëse për ripërtëritje demokratike: rindërtimi i institucioneve të afta t’i rezistojnë presionit politik; rikthimi i kontrollit dhe balancave; garantimi i pavarësisë së gjyqësorit; mbrojtja e lirisë së medias; krijimi i hapësirës për aktorë të rinj politikë; dhe investimi në arsim dhe mundësi, në mënyrë që të rinjtë shqiptarë ta shohin të ardhmen në vendin e tyre. Këto janë detyra afatgjata, por ato tani janë bërë pjesë e bisedës kombëtare në një mënyrë që nuk kishin qenë prej vitesh.
Nëse protestat do të sjellin apo jo ndryshim të menjëhershëm politik, kjo nuk është masa e vetme e rëndësisë së tyre. Shqipëria tashmë ka kaluar një prag. Një shoqëri që ishte bërë cinike ka rigjetur zërin e saj. Një qeveri që e besonte veten të pathyeshme është përballur me kufijtë e saj. Një komb që ndihej i poshtëruar nga korrupsioni ka rimarrë dinjitetin e vet.
Ky është një zgjim qytetar, jo një episod kalimtar.
Albania has gone through difficult chapters and emerged stronger. It can do so again. The courage shown on the streets of Tirana is not simply a rejection of the present; it is an affirmation of the future. The protesters have reminded the country and the world that Albania’s democratic aspirations remain alive, enduring, and deeply rooted.
A people that regains its dignity no longer returns to silence. Albania has entered a new chapter, and its citizens are writing it with clarity, courage, and hope.
