Çfarë kemi ndër mend kur flasim për lumturinë?

Njerëzit reagojnë ndaj varfërimit të marrëdhënieve njerëzore duke punuar më shumë, gjë e cila i shpërblen me të ardhura, por me varfërim edhe më të madh të marrëdhënieve; kështu që ata vazhdojnë të punojnë akoma më shumë për të mbushur këtë boshllëk, duke krijuar një spirale zvetënimi të ndjenjave njerëzore. Por shkenca thotë se lumturia dhe vuajtja nuk janë gjë tjetër veçse ndryshim ekuilibrash në ndjesitë tona trupore. Nëse do të duhej të thoshim formulën matematikore të lumturisë, ajo do të ishte e barabartë me pritshmëri plus impulse biologjike.

Të tregosh hënën në vend të gishtit, Branko Milanovic: Për uljen e pabarazive nuk është bërë asgjë

“Ndarja e re nuk bëhet mes të majtës dhe të djathtës, por mes atyre që janë për globalizim dhe atyre që duan mbylljen e ekonomive nga lëvizjet migratore deri në ksenofobi. Prandaj ka një rikonfigurim të shtetit dhe është shumë e vështirë të thuhet se çfarë duhet bërë. Ka dy rrugë: E para është të kthejmë mbrapsh procesin e globalizimit duke nisur luftën tregtare. Por unë nuk mendoj se kjo gjë mund t’i ndihmojë viktimat e globalizimit dhe madje do të godiste pjesën tjetër të botës, si për shembull Kinën, që po lufton varfërinë. Mundësia tjetër është të bëjmë politika në nivel kombëtar për të ndihmuar njerëzit që janë dëmtuar nga globalizimi duke i rifutur në hapësirën politike.”

Human, po ti a di të dëgjosh?

Sa jemi të gatshëm të kuptojmë gjëra edhe pa na u thënë? Sa jemi të gatshëm të dëgjojmë? Po të pranojmë? Dhe çfarë dëgjimi ofrojmë? A jemi të gatshëm të lëmë mënjanë bindjet tona, paragjykimet “e di, e di” dhe “e kam dëgjuar një mijë herë” për të dëgjuar vërtetë?

Stambolli i Orhan Pamuk, një qytet i zbuluar prej fotografive

Teksa punoja në arkivin e tij të fotografive të Stambollit, pyesja shpesh herë veten se çfarë kishin që i bënin kaq tërheqëse për mua. A do të kishin nxitur të njëjtat imazhe të njëjtat ndjenja te njerëz të tjerë? Ka diçka që të habit duke parë detajet e lëna pas dore të fotografive, të qytetit ku kam kaluar gjithë jetën: makinat dhe shitësit ambulantë në rrugë, policët e trafikut, punëtorët, gratë e mbuluara që kalojnë urat e mbuluara nga mjegulla, stacionet e vjetra të autobusit, hijet e pemëve, shkrimet në mur.

Protestat, pavarësisht formës, nuk na ndajnë nga Europa

Arsyetime të tilla si “ne nuk duhet të bëjmë protesta ekspresive, sepse jemi një vend kandidat për në BE” apo “duhet të sillemi si njerëz të civilizuar që nuk duhet t’i zgjidhim konfliktet me protesta por me dialog” kanë qenë dhe mbeten sa banale, aq edhe të dëmshme. Ajo çfarë i ka kakakterizuar shtetet e Bashkimit Europian ka qenë mbi të gjitha një ndjenjë e lartë përgjegjshmërie sociale. Kjo do të thotë se qytetari kur sheh që diçka nuk shkon mirë, ngre zërin dhe marshon, proteston e madje hera-herës dhunon. Pikërisht janë shtetet më demokratike ato në të cilat zhvillohen edhe protestat më të mëdha.