Pushteti deformon kujtesën për të kontrolluar të ardhmen, Javier Cercas: Problemi i intelektualëve? Thonë lehtësisht “Po”

Nga idealet e Tolstojit te mundimet e Dostojevskit: Shkrimtari spanjoll Javier Cercas flet për ndershmërinë dhe lidhjen e saj me pushtetin. “Mrekullia e demokracisë nuk qëndron te karakteret e njerëzve, por në respektimin e rregullave”, thotë duke sjellë plot shembuj se si ata që mbanin gjallë shpresat e popujve u kthyen në të korruptuar.

Sekretet e Milenës, muzës së Franz Kafkës

Bjonde, elegante, e bija e një profesori të pasur, e shkolluar: një shpirt i lirë e antikomformist. Kjo ishte Milena, muza e Franz Kafkës me të cilin shkëmbeu një pafundësi letrash por u takuan vetëm dy herë në jetë. Ai nuk i mbijetoi tuberkulozit dhe ankthit, ajo nuk u bë kurrë shkrimtarja që dëshironte të ishte.

Zëri i rigjetur i Federico García Lorca

I pëlqente të shkruante në vapë. Nuk e përdorte ashensorin. Nju Jorkun e përshkruante si me arkitekturë çnjerëzore, ritëm të shfrenuar dhe ankth. Flinte deri vonë në mëngjes dhe i priste gazetarët i veshur me pizhama. Intervistat i urrente, por jepte shumë të tilla. U vra në mënyrë misterioze dhe trupi nuk iu gjet kurrë. 120 vite nga lindja e Federico García Lorcas, të gjithë artikujt janë botuar për herë të parë në një vëllim të vetëm. Përmbajnë fjalë dashurie dhe skandali. Plus, edhe disa mistere.

Roli i intelektualit, angazhimi i Robert Ndrenikës dhe media e çorientuar

Media vazhdimisht kërkon angazhimin e intelektualëve në kauza shoqërore, por kur kjo ndodh, nis t’i përbaltë me ç’të mundet. Por a janë në këtë rast aktorët të blerë nga partitë, apo partitë i bashkohen kauzave të tyre për të fituar nga kredoja publike që këto figura kanë? Rasti i Robert Ndrenikës dhe analogjia me intelektualë të tjerë europianë. Sot veprat e tyre jetojnë ende, përbaltësit nuk i mban mend kush.

Askush nuk përgjigjet më në telefon

Deri disa vite më parë, të mos përgjigjeshe në telefon ishte një gjest i paedukatë dhe paksa shqetësues: njëlloj si të injoroje dikë që troket në derë! Prandaj të përgjigjeshe ishte zakon universal. Por sot gjërat kanë ndryshuar. Askush nuk preferon të hapë telefonin dhe kjo e ka një arsye.

Në të shkuarën ishte një virtyt, ndërsa sot mirësia është sinonim i dobësisë: A janë vërtetë egoistë njerëzit?

Kjo është epoka kur të gjithë ankohen për mungesën e mirësisë. Mirësia nxit mosbesim dhe demonstrimet publike të bujarisë shpesh përshkruhen si moraliste dhe sentimentale. Përkujdesja për njëri-tjetrin, siç thoshte Jean-Jacques Rousseau, na bën thellësisht njerëzor. Një njeri pa lidhje emocionale ose gënjen, ose është i çmendur. Por shoqëria moderne perëndimore e refuzon këtë të vërtetë thelbësore, duke theksuar mbi të gjitha rëndësinë e individualizmit. Të jesh i mirë dhe të kesh nevojë për të tjerët, sot perceptohet si shenjë dobësie. Ama, jo gjithmonë ka qenë kështu.

Një drekë me Jacinda Ardern, kryeministren ndryshe të Zelandës

Pret një fëmijë dhe kërkon të zhvillojë një jetë normale. E quajnë si “shumë të sjellshme” për t’u marrë me politikë, e megjithatë Jacinda Ardern arriti të jetë kryeministre e Zelandës së Re në momentin kur askush nuk e priste. 37-vjeçarja tregon momentet e bukura e të vështira, ashtu sikundër edhe vizionin e saj politik në një drekë me Jamie Smyth të Financial Times.

Unë, vajza “e rastësishme” e Simone de Beauvoir

“Seksi i dytë” është një vepër revolucionare, e përmbledhur në frazën e njohur: “Grua nuk lind, bëhesh”. Ndryshoi rrënjësisht mënyrën se si gratë shihnin njëra-tjetrën. Beauvoir thotë se gjendja femërore nuk është një fatalitet, një vendim hyjnor apo diçka natyrore, por një gjendje historike, sociale dhe ekonomike që mund të ndryshohet.