Olga Tokarczuk, pasardhësja polake e Roth dhe Munro: I druhem vetëm kultit të injorancës

“Me veten time mendoj se ditët më të mira i kemi lënë pas. Sot ushqimi nuk është i shëndetshëm, kimikatet gjenden gjithandej, ambienti po shkatërrohet, bimë dhe kafshë të ndryshme po zhduken, ajri dhe uji janë të ndotura, kafshët dhunohen… Mund të vazhdoj pafundësisht kështu. Por më e keqja është injoranca, për të cilën shumë njerëz duken se krenohen.”

Elif Shafak: Të gjithë thonë “I love Rumi”

Në një periudhë historike në të cilën bota ishte e ndarë, ai kërkonte të bashkonte njerëzit. Në atë kohë ku mbizotëronte urrejtja, ai fliste për dashurinë. Ishte një rebel, por pa përdorur asnjë mjet dhune. Kishte një shpirt të fortë, por plot dhembshuri. Zëri i tij tejkaloi kufijtë kombëtar, ashtu sikundër edhe ndasitë fetare apo diversitetin etnik duke përqafuar gjithë qeniet njerëzore. Edhe pse i lindur në shekullin XIII, Rumi është një njeri pa kohë.

Historia e patreguar e Frojdit: Kur shtyu drejt vetëvrasjes mikun gjenial, për një grua

Lou-Andreas Salome kishte refuzuar propozimin për martesë nga Niçja, ndërsa kishte qenë muza e Rilkes dhe adhurohej nga Frojdi. Por ishte edhe e dashura e Victor Tausk, nxënësit më të mirë të Frojdit që në vitet më të vështira u braktis nga ky i fundit duke e çuar drejt vetvrasjes. Një histori dashurie, idesh dhe rivaliteti mes mjeshtrit dhe nxënësit.

Me Jorge Luis Borgesin në labirintin e Franz Kafkës

“Shkëlqimi i jetës pret këdo në tërësinë e saj të brendshme, të prekshme por të mbuluar, në thellësi të padukshme, shumë të largët. Por ajo është atje, jo armiqësore, jo refuzuese, jo e shurdhët. Nëse e thërrisni me emrin e duhur, atëherë do të vijë. Ky është thelbi i magjisë: nuk krijon, por thërret.” Besoj se këto fjalë mund të interpretohen si prova më e qartë e optimizmit kafkian, që në të vërtetë shumë pak është i njohur.