Historia e patreguar e Frojdit: Kur shtyu drejt vetëvrasjes mikun gjenial, për një grua

Lou-Andreas Salome kishte refuzuar propozimin për martesë nga Niçja, ndërsa kishte qenë muza e Rilkes dhe adhurohej nga Frojdi. Por ishte edhe e dashura e Victor Tausk, nxënësit më të mirë të Frojdit që në vitet më të vështira u braktis nga ky i fundit duke e çuar drejt vetvrasjes. Një histori dashurie, idesh dhe rivaliteti mes mjeshtrit dhe nxënësit.

Me Jorge Luis Borgesin në labirintin e Franz Kafkës

“Shkëlqimi i jetës pret këdo në tërësinë e saj të brendshme, të prekshme por të mbuluar, në thellësi të padukshme, shumë të largët. Por ajo është atje, jo armiqësore, jo refuzuese, jo e shurdhët. Nëse e thërrisni me emrin e duhur, atëherë do të vijë. Ky është thelbi i magjisë: nuk krijon, por thërret.” Besoj se këto fjalë mund të interpretohen si prova më e qartë e optimizmit kafkian, që në të vërtetë shumë pak është i njohur.

Poshtë pleqëria, njeriu i përjetshëm ka lindur! Nuk e thotë një magjistar, por një shkencëtar anglez

Sado e pabesueshme të duket, askush deri më tani nuk i ka hedhur poshtë tezat shkencore të Aubrey de Grey, biologut anglez që kërkon kura kundër plakjes në Kaliforni. “Mënyra më e thjeshtë për ta luftuar plakjen është të riparojmë dëmet që ajo shkakon, jo të ndryshojmë trupin njerëzor”, thotë ai duke pohuar se njeriu do të mund të jetojë deri në një mijë vjet. Po njerëzit, a do të ishin të gatshëm për diçka të tillë?!

Vetmia problemi më i madh i modernitetit, Umberto Galimberti: Prej varfërimit shoqëror, po ndryshon edhe struktura gjenetike e njeriut

Njerëzit nuk kanë më dëshirë të marrin përgjegjësi për një person tjetër apo për krijimin e një familjeje. Dikush mund të ketë ndonjë privilegj, sado të vogël, dhe preferon ta shijojë i vetëm. Por një shoqëri individualiste është pa dyshim më e varfër dhe jo vetëm kaq: për shkak të shkatërrimit emocional, varfërohet edhe vetë struktura psikike e njeriut. Jetesa vetmitare i varfëron ndjenjat.

Totalitarizëm dhe gënjeshtra, ja si e përshkruante Hannah Arendt metamorfozën e politikës

“Nëse gënjehesh vazhdimisht nga të githë, pasoja nuk është se nuk do t’i besosh gënjeshtrave, por se askush nuk do t’i besojë askujt. Kjo ndodh sepse gënjeshtrat, për vetë natyrën e tyre, duhet të ndërrohen dhe një qeveri që gënjen duhet ta rishkruajë vazhdimisht historinë e saj. Ajo që shkon te njerëzit nuk është vetëm e thjeshtë një gënjeshtër, por një numër i madh gënjeshtrash në varësi të erës politike. Dhe një popull që nuk i beson më asgjëje, nuk mund të marrë vendime.”